This poem is Written by Gaanapriya Mohan.

என் பிள்ளையே 
எப்படி இருகிறாய்..?

ஒரு கர்ப காலம்
கடந்து விட்டன உன்னோடு
அளவளாவி ,
ஏய் லூசு கானா
என நீ கூப்பிட்டு…
பல விடயங்கள்
நடந்து விட்டன,
நீ நீங்கி சென்ற பிறகு.
அது சரி,
எதோ சொர்க்கம் நரகம் என்றெல்லாம்
கதை பேசி இருக்கிறோமே,
அதெல்லாம் கண்டாயா?
உனக்கேன் நரகம் தெரியும் ?
ஊருக்கே நல்லவனாயிற்றே
நீ எப்படி நரகத்தில் இருப்பாய்..!?நாங்கள் தான் இருக்கிறோம்
நரக வேதனை என்று
பெயரிட்ட வலி தாங்கி..
அத்துணை பேரும்
சொல்கிறார்கள் . . .
உன்னை இழந்த வலி
நம் அப்பாம்மாவிற்கு
தான் அதிகமாம்.
நீ என் குழந்தை இல்லையா?
பெண் என்றால் 
பற்றற்று போய்விடுமா என்ன?
 
எனக்கு தெரியவில்லையேடா ,
எப்படி நான் சம்பந்தம் இல்லாது,
மறைந்து – மறந்து விடுவேன் என . 
 
யானை பலம் என்பார்களே,
அதை போல் இருந்தது ,
நீ என் அருகில் இருக்கையிலே…
 
பலம் இழந்து 
எங்கோ வலிக்கிறது 
எனக்கு சொல்லிக்கொள்ள 
தெரியவில்லை போலும் . . !
 
உன் பார்வையை 
என் விழியில் சுமந்து 
உலகை கண்டேன்.. 
இப்பொழுதோ ,
என்னையும் தொலைத்து 
தேடி திரிகிறேன் ,
கண் இருந்தும் 
குருடியாய் . . !
 
அனைவரும் அருகிலிருந்தும்,
எதோ ஆதரவற்ற அகதியாய் 
ஒரு உணர்வு . . .
நீ இல்லையே,
என்னோடு . . .
 
உனக்கென பலமுறை 
குறுஞ்செய்திகள் 
அனுப்பி,
பின்பு அழித்திருக்கிறேன் . . .
நீ படித்தாயா ?
இதையாவது படிப்பாயா ?
தெரியவில்லையே .
 
ஒரு முறை,
என் கண் முன் தோன்றிவிடேன் 
ஒரு முறை,
நீ திட்டும் வார்த்தைகள் சொல்லேன்
ஒரு முறை,
ஓர் சண்டை போடேன்,
ஒரே ஒரு முறை,
ஒரு இறுக்கிய அணைப்பு தாயேன்.
ஆயுளுக்கும் அது போதும் 
திரும்பவும் உன்னை 
தொல்லை செய்யமாட்டேன் . .

Leave a comment

LEAVE A REPLY